سلام و درود خداوند بر تمام کسانی که از جان و مال و نفس خود گذشتند و بر تاریخ این کشور جاودانه گشتند و نگذاشتند یک وجب از خاک ایران اسلامی به تصرف دشمن درآید.
•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•
خبر پیچیده بود در محل! فلانی شهید شد،
عده زیادی تعجب کرده بودند، فلانی؟! شهادت؟! مگه ممکنه؟
راستش منم تعجب کرده بودم! آدمهایی هستیم که به ظاهر و حرف دیگران،دیگران رو قضاوت می کنیم
تا خودتون درکش نکنید نمی تونید حس کنید!
ببینید نمیخوام خدایی ناکرده عظمت شهدا رو پایین بیارم،نه!
اما تو این چند ساله اینقدر از شهدا جوری تعریف کردند که انگار دست نیافتنی هستند.
شهداء مثل ما بودن،در محیطی قرار گرفتند که توانستند در آن محیط به عظمت وجودی خودشون پی ببرند!
فقط مهم این است که رابطه رو با خدا برقرار کنی،بعد از برقراری ارتباط در دو راهی ماندن؛ و یا رفتن می مانی و اگر در کربلای خودت ماندی با حسین (ع) شهید می شوی و اگر رفتن را انتخاب کردی با گندم ری می شوی دنیایی...
به نظر من
شهید و شهادت مثل رابطه عکاس هست و سوژه مناسب
تا سوژه مناسب نباشه نمی تونه اون عکس خوب در بیاد
تو باشی و لبخند خداوند
لبخند خداوند باشد و یک حس ناب
یک حس ناب و از نفس رها شدن
از نفس رها شدن و شهادت!
تموم شهدا خواستن،رها شدن،بریدن از دنیا،تنها شدن با خدا و معامله کردند...
•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•
باشد که چنین شویم...
